Cravos vermellos (Claveles Rojos)

Este post tamén podería chamarse “malos tempos para a lírica” por moitas cousas…
Cando Luís se enfada comigo , calquera cousa , calquera momento é malo para a lírica . se Luís é feliz , eu son feliz…

Indiscutiblemente , hoxe é unha tarde desas que o calor non ven ben, todo o cantrario , case prefería que chovese …polo menos falariamos da choiva… o peor dos enfados , son os silencios , eu son das que prefire gritar , creo que o rancor se vai cos berros… non se acumula como o pouso do polbo sobre o corazón dos mobles da alma …
Indiscutiblemente é mellor falar …Canto polbo garda a nosa alma de cousas nunca ditas , de malentendidos nunca resoltos , de historia inconclusas , de medos …

Pero , hai xente que prefire calar … non serei eu a que os faga falar … sobre todo cando ten razón e a culpa é miña..

Cravos vermellos , fai un ano os meus compañeiros regaláronme un precioso ramo de cravos vermellos en plena campaña das municipais , non o puiden disfrutar nada .. non estaba nunca na casa para velo…. E cando me dei conta os cravos murcharan …
Unha velada metáfora da vida…o ramo , testemuña da amizade aínda perdura na miña memoria , como un dos agasallos máis fermosos…

Maña , cumpro anos , 25 de Abril sempre….!
É un berro fermoso que invoca á liberdade…
A liberdade que ansío , pola que tanto loito… a liberdade de pensamento , de palabra… de obra… non sei porqué venme Sócrates á cabeza “ So sei que non sei nada…”pois coa liberdade pasa un pouco o mesmo … neste mundo de escravos o meu dono chámase Santander central hispano aínda que cada mes son un pouco máis libre.

Grazas a todos.