O meu neno de area....

“Procuro olvidarte..... , no es facil ya sabes….” Di a canción

Cando chega o verán as cicatrices ábrense de novo , fanse profundas e doentes , incluso algún día doen tanto que parece que non vas soportalo... é inútil chorar , as bagoas non amortiguan a dor...

Cando alguén morre un sempre pensa que marchou para un lugar mellor , un paraíso...un lugar onde ser felices...

Pero o meu neno de area vive moi lonxe do Paraíso... tan lonxe como gramos de area hai naquel deserto , na terra de ninguén.. sometidos a dictadura do olvido .. á tregua da tolerancia extrema coa intolerancia .

O meu neno de area , non entendía porque , non razoaba os motivos pero sabia que tiña que ficar e loitar ... as veces imaxino como será a súa vida lonxe de min e non podo evitar imaxes escuras de avións con napal ,e fusís ,e morte ... outras veces son consciente da felicidade de non ter nada , da inconsciencia do tempo que non pasa...da alegría de calquera cousa...

Todo esto se esvaece cando me di que me bota de menos....e pregunta polo seu irmán , pola súa avoa ... polos seus amigos .....

Aínda que chore alégrome de ter cicatrices que me fagan sentir por ti ... meu adorado neno da area....