Síndrome postvacacional , levo dous días sen parar, onte estaba aquí aburrida sen “desoerientados “ e hoxe .. xa comezou a loucura dunha nova “pasarela” de personaxes variopintos a cada cal mellor.
E para alegrar a maña Isabel e os seus conflitos nas aulas ; Caso típico : Señora con problemas de autoestima que se sinte ninguneada e acosada por compañeiros malísimos e profesora pouco comprensiva en clase de cociña….
De verdade que a min me pagan pouco soldo , ter que estar dicíndolle a unha señora de 50 anos que non pode cuestionar a autoridade do profesor, neste caso profesora e 20 anos máis nova , pois é cando menos curiosa, bastante incrible e nada cómoda … pero así é o meu traballo.
Hoxe aterrei aquí e o primeiro citado tiña 23 anos e levaba ano e medio sen facer nada , cando lle preguntei que fixera durante este ano e medio , contestoume sen o máis mínimo repara : NADA.
Ante eso…
Neste días grises de setembro , non me queda máis que felicitar a Pablo ( Cimadevila ) polo seu triunfo en Pekin , demostrando que aínda que a vida estexa chea de dificultades sempre queda lugar para a esperanza , Pablo é o exemplo de que un, non debe renderse nunca a pesar dos temores , dos múltiples problemas , da dor.. sempre hai un oco polo entra un raio de sol .. de eso tamen sabe moito o meu amigo Marquitos…. Biquiños meu…
PARABENS PABLO !!!
estaremos aplaudindo na Homenaxe cando volvas a casa!
E para alegrar a maña Isabel e os seus conflitos nas aulas ; Caso típico : Señora con problemas de autoestima que se sinte ninguneada e acosada por compañeiros malísimos e profesora pouco comprensiva en clase de cociña….
De verdade que a min me pagan pouco soldo , ter que estar dicíndolle a unha señora de 50 anos que non pode cuestionar a autoridade do profesor, neste caso profesora e 20 anos máis nova , pois é cando menos curiosa, bastante incrible e nada cómoda … pero así é o meu traballo.
Hoxe aterrei aquí e o primeiro citado tiña 23 anos e levaba ano e medio sen facer nada , cando lle preguntei que fixera durante este ano e medio , contestoume sen o máis mínimo repara : NADA.
Ante eso…
Neste días grises de setembro , non me queda máis que felicitar a Pablo ( Cimadevila ) polo seu triunfo en Pekin , demostrando que aínda que a vida estexa chea de dificultades sempre queda lugar para a esperanza , Pablo é o exemplo de que un, non debe renderse nunca a pesar dos temores , dos múltiples problemas , da dor.. sempre hai un oco polo entra un raio de sol .. de eso tamen sabe moito o meu amigo Marquitos…. Biquiños meu…
PARABENS PABLO !!!
estaremos aplaudindo na Homenaxe cando volvas a casa!
1 comentarios:
Ola
graciñas por me poñeres nos favoritos do teu blogue, procurarei pasarme por aqui de cando en vez ...
un saúdo dende Pontevedra :)
Publicar un comentario en la entrada