
Coñecín un Anxo una vez… una persoa marabillosa chea de luz , que te facía sentir ben con so falarche, un tipo máxico , alguén tocado pola man de Deus .
Onte fun o seu velorio , despois de moito tempo sen velo e tras unha longa enfermidade , non podía conter as bagoas , pola empatía que me producía a dor dunha familia rota e dunha muller destrozada ,aínda sendo demasiado nova, para sufrir algo así.
Marchei cun sentimento éstrano entre magoa e alegría , como si el me falase dende algún sitio e me susurrase o oído, que paga a pena ser felices ,non desperdicies o tempo en parvadas…disfruta de cantas cousas boas e malas che acontezan porque estas so son un camiño cara un lado mellor da vida.
Alguén tan novo non debería morrer , alguén tan bo tampouco.
Cada un ten as súas loitas, xa falei diso moitas veces ,a nosa loita particular mantennos erguidos fronte as adversidades .
Pode parecer demagóxico , pero se teño que pensar como sorrín os anxos , pensarei nel sorrindo e debo crer que esta nun lugar mellor libre da dor da enfermidade.
Onte fun o seu velorio , despois de moito tempo sen velo e tras unha longa enfermidade , non podía conter as bagoas , pola empatía que me producía a dor dunha familia rota e dunha muller destrozada ,aínda sendo demasiado nova, para sufrir algo así.
Marchei cun sentimento éstrano entre magoa e alegría , como si el me falase dende algún sitio e me susurrase o oído, que paga a pena ser felices ,non desperdicies o tempo en parvadas…disfruta de cantas cousas boas e malas che acontezan porque estas so son un camiño cara un lado mellor da vida.
Alguén tan novo non debería morrer , alguén tan bo tampouco.
Cada un ten as súas loitas, xa falei diso moitas veces ,a nosa loita particular mantennos erguidos fronte as adversidades .
Pode parecer demagóxico , pero se teño que pensar como sorrín os anxos , pensarei nel sorrindo e debo crer que esta nun lugar mellor libre da dor da enfermidade.

Bicos amigo da universidade...



