jueves, 25 de septiembre de 2008

Anxos...



Coñecín un Anxo una vez… una persoa marabillosa chea de luz , que te facía sentir ben con so falarche, un tipo máxico , alguén tocado pola man de Deus .
Onte fun o seu velorio , despois de moito tempo sen velo e tras unha longa enfermidade , non podía conter as bagoas , pola empatía que me producía a dor dunha familia rota e dunha muller destrozada ,aínda sendo demasiado nova, para sufrir algo así.
Marchei cun sentimento éstrano entre magoa e alegría , como si el me falase dende algún sitio e me susurrase o oído, que paga a pena ser felices ,non desperdicies o tempo en parvadas…disfruta de cantas cousas boas e malas che acontezan porque estas so son un camiño cara un lado mellor da vida.
Alguén tan novo non debería morrer , alguén tan bo tampouco.
Cada un ten as súas loitas, xa falei diso moitas veces ,a nosa loita particular mantennos erguidos fronte as adversidades .
Pode parecer demagóxico , pero se teño que pensar como sorrín os anxos , pensarei nel sorrindo e debo crer que esta nun lugar mellor libre da dor da enfermidade.

Bicos amigo da universidade...

viernes, 19 de septiembre de 2008

Fadas

Imaxe Misspink
Este traballo meu, as veces ,é duro.
Máis dende que realmente podemos decidir , levamos 10 anos reivindicando decidir e agora que podemos facelo , estou cagada… sobre toda cando metes a pata .
Paréceme dunha insensatez tremenda non ten ordes claras e non controlar a perfección todo o proceso porque sigue habendo subterfuxios que dependen directamente da oficina de turno, pero bueno aínda así esta nova faceta “hadíl” ten o seu aquel…
Hoxe falabamos no café de que estamos de aniversario , fai un ano que naceu Xián, un dos nosos pequenos canteirans da equipa “facer país” na que abundan os nenos por maioría aplastante , a pobre Elena ten moito en que escoller…moito e bo por outra parte.
Hoxe ordenei o despacho e teño bombóns e un paquete de mentos para endulzar as horas de estío, xentileza de “usuarios “Contentos , cando digo eu que este traballo ten o seu aquel….

martes, 16 de septiembre de 2008

de volta...




Síndrome postvacacional , levo dous días sen parar, onte estaba aquí aburrida sen “desoerientados “ e hoxe .. xa comezou a loucura dunha nova “pasarela” de personaxes variopintos a cada cal mellor.
E para alegrar a maña Isabel e os seus conflitos nas aulas ; Caso típico : Señora con problemas de autoestima que se sinte ninguneada e acosada por compañeiros malísimos e profesora pouco comprensiva en clase de cociña….
De verdade que a min me pagan pouco soldo , ter que estar dicíndolle a unha señora de 50 anos que non pode cuestionar a autoridade do profesor, neste caso profesora e 20 anos máis nova , pois é cando menos curiosa, bastante incrible e nada cómoda … pero así é o meu traballo.
Hoxe aterrei aquí e o primeiro citado tiña 23 anos e levaba ano e medio sen facer nada , cando lle preguntei que fixera durante este ano e medio , contestoume sen o máis mínimo repara : NADA.
Ante eso…
Neste días grises de setembro , non me queda máis que felicitar a Pablo ( Cimadevila ) polo seu triunfo en Pekin , demostrando que aínda que a vida estexa chea de dificultades sempre queda lugar para a esperanza , Pablo é o exemplo de que un, non debe renderse nunca a pesar dos temores , dos múltiples problemas , da dor.. sempre hai un oco polo entra un raio de sol .. de eso tamen sabe moito o meu amigo Marquitos…. Biquiños meu…
PARABENS PABLO !!!
estaremos aplaudindo na Homenaxe cando volvas a casa!

O que aprendin de Pablo...



Una hija se quejaba a su padre acerca de su vida, y cómo las cosas le resultaban tan difíciles. No sabía cómo hacer para seguir adelante y creía que se daría por vencida.Estaba cansada de luchar. Parecía que cuando solucionaba un problema, aparecía otro.
Su padre, un chef de cocina, la llevó al lugar de trabajo. Allí llenó tres ollas con agua y las colocó sobre el fuego fuerte. Pronto el agua de las tres ollas estaba hirviendo.
En una colocó zanahorias, en otra colocó huevos y en la última colocó granos de café. Las dejó hervir sin decir palabra. La hija esperó pacientemente, preguntándose qué estaría haciendo su padre. A los veinte minutos el padre apagó el fuego. Sacó las zanahorias y las colocó sobre un recipiente. Sacó los huevos y los colocó en un plato. Coló el café y lo sirvió en una taza.
Mirando a su hija le dijo: ¿"Querida qué ves"? "Zanahoria, huevos y café" fue la respuesta.
La hizo acercarse y le pidió que tocara las zanahorias. Ella lo hizo y notó que estaban blandas.Luego le pidió que tomara el huevo y lo rompiera. Al sacarle la cáscara, observó que el huevo estaba duro.
Luego le pidió que tomara un poco del café. Ella sonrió mientras disfrutaba de su rico aroma.
Humildemente la hija preguntó: "¿Qué significa esto, Padre?"
El le explicó que los tres elementos habían enfrentado la misma adversidad: agua hirviendo, pero que habían reaccionado de manera diferente:
La zanahoria llegó al agua fuerte, dura. Pero después de pasar por el agua hirviéndose había vuelto débil, fácil de deshacer.
El huevo había llegado al agua frágil. Su cáscara fina protegía su interior liquido.Pero después de estar en agua hirviendo su interior se había endurecido.
Los granos de café, sin embargo, eran únicos. Después de estar en agua hirviendo, habían cambiado al agua.
¿Cuál eres tú?, le preguntó a su hija."Cuando la adversidad llega a tu puerta, ¿Cómo respondes? ¿Cómo eres tú?
¿Eres una zanahoria que parece fuerte pero que cuando la adversidad y el dolor te tocan, te vuelves débil, y pierdes tu fortaleza?
¿Eres un huevo, que comienza con un corazón maleable?¿Poseías un espíritu fluido, pero después de una muerte, una separación, un divorcio, o un despido te has vuelto duro y rígido? Por fuera te ves igual, pero ¿Eres amargado y áspero,con un espíritu y un corazón endurecido?
¿O eres un grano de café? El café cambia al agua hirviente, el elemento que le causa dolor.
Cuando el agua llega al punto de ebullición el café alcanza su mejor sabor. De corazón, te deseo que intentes ser como el grano de café, cuando las cosas no vayan bien y puedas lograr que tu alrededor mejore.
Recuerda todo lo que te sucede en la vida es por alguna razón, sólo necesitas descubrir su motivo y aprender de ello.